४४ वर्षको सेवा : एउटा शिक्षकको कर्मयात्रा र विदाइ

भक्तपुर, २ वैशाख । आज श्री आजाद माध्यमिक विद्यालयको प्राङ्गण सामान्य दिनभन्दा फरक थियो। केही अनुहारमा गर्वको मुस्कान थियो, केही आँखामा आँसुका मोती, र धेरैमा सम्मान र कृतज्ञताको गहिरो भाव।

४४ वर्षसम्म एउटै विद्यालयलाई आफ्नो कर्मभूमि बनाएर शिक्षण सेवामा जीवन समर्पित गर्नुभएका केशव बनियाँ लाई आज विद्यालय परिवारले अत्यन्त भावपूर्ण र सम्मानजनक विदाइ दियो। यो विदाइ केवल एक शिक्षकको अवकाश थिएन, यो एउटा युगको समापन र प्रेरणादायी अध्यायको अन्त्य जस्तै बन्यो।

कार्यक्रमको सुरुवातदेखि नै वातावरण भावुक बनेको थियो। दशकौँसम्म विद्यालयमा अध्यापन गर्दै आएका बनियाँको योगदान स्मरण गर्दा सहकर्मी शिक्षक, पूर्व विद्यार्थी, अभिभावक र विद्यार्थीहरूको अनुहारमा विछोडको पीडा र कृतज्ञताको मिश्रित भाव स्पष्ट देखिन्थ्यो।

विद्यालय व्यवस्थापन समितिका अध्यक्ष प्रल्हाद बनियाँ को अध्यक्षतामा सम्पन्न उक्त विशेष कार्यक्रममा प्रमुख अतिथि हेम बहादुर मल्ल, अभिभावक–शिक्षक संघका अध्यक्ष पल्पसा गोसाई तथा व्यवस्थापन समिति सदस्य सुशील अगन्जा लगायत विद्यार्थीहरूको उल्लेखनीय उपस्थिति रहेको थियो।

विद्यालयका प्रधानाध्यापक इन्द्रमणि गिरि ले स्वागत मन्तव्य राख्दै बनियाँको लामो योगदानलाई विद्यालयको गौरवका रूपमा स्मरण गर्नुभयो। कार्यक्रम सञ्चालन दामोदर न्यौपाने ले गर्नुभएको थियो।

करिब ४४ वर्ष लामो शिक्षण यात्रामा केशव बनियाँले अस्थायी शिक्षकबाट सुरु गर्दै स्थायी शिक्षक, प्रधानाध्यापक हुँदै व्यवस्थापन प्रमुखसम्मका जिम्मेवारी कुशलतापूर्वक सम्हाल्नुभयो। अनुशासन, स्पष्ट नेतृत्व क्षमता र विद्यार्थीप्रतिको असीम समर्पण उहाँको पहिचान बनेको सहभागीहरूले स्मरण गरे।

कार्यक्रममा सहभागीहरूले स्मरण गरे अनुसार, “बनियाँ सरले विद्यार्थीलाई किताबी ज्ञान मात्र होइन, जीवनका मूल्य, अनुशासन र जिम्मेवारीबोध पनि सिकाउनुभयो। उहाँको नेतृत्वमा विद्यालयले उल्लेखनीय उन्नति गरेको छ।”

वक्ताहरूले उहाँको सेवायात्रालाई “प्रेरणाको अमर कथा” का रूपमा चित्रण गर्दै भविष्यको जीवन अझ सुखमय, स्वस्थ र सम्मानपूर्ण रहोस् भन्ने शुभकामना व्यक्त गरे।

विद्यालय परिवारले बाजागाजा, फूलमाला, दोसल्ला र सम्मानपत्रसहित उहाँलाई भावपूर्ण विदाइ दियो। विद्यार्थीहरूले प्रस्तुत गरेका साना सांस्कृतिक कार्यक्रम र सम्झनाका क्षणहरूले सम्पूर्ण वातावरणलाई अझ आत्मीय बनाएको थियो।

यो विदाइ समारोहले फेरि एकपटक प्रमाणित गर्‍यो—सच्चा शिक्षक कहिल्यै अवकाश हुँदैनन्, उनीहरूको योगदान पुस्तौँसम्म जीवित रहन्छ।